Hoe Macron zijn autoritaire staat versterkt– in 10 punten

Volgens recent onderzoek maken twee op elke drie Franse burgers zich ‘ongerust’ over hun president Macron. De Fransman Michel Geoffroy noemt hieronder minstens tien goede redenen waarom zij zich inderdaad zorgen moeten maken over de autoritaire ontwikkelingen binnen hun overheid.Geoffroy publiceerde dit essay op 11 februari 2019 op de (rechts-identitaire) website van het Franse Polémia. Hij is de auteur van het boek La Super-classe mondiale contre les peuples – Wereldelite tegen de volkeren. Frankrijk bevindt zich net als ons land in een situatie waarin de kritiek op de bestaan de orde van beide flanken, links en rechts, afkomstig is; net als de beweging van de Gele Vestjes zelf, is de politieke signatuur niet altijd duidelijk. Wij beschouwen dit echter als een belangrijk document dat het verdient om bestudeerd te worden (red.)

1. Wet op nepnieuws

Macron heeft een wet laten aannemen tegen nepnieuws. Hiervan is het doel officieel dat één enkele rechter tijdens een verkiezingsperiode snel informatie kan beoordelen die als fake is te beschouwen. Maar dit begrip fake informatie blijft zeer vaag, en dit opent de weg naar een gerechtelijke censuur van die informatie die de macht in de wielen rijdt wanneer deze zich aan de kiezers presenteert. De wet op het nepnieuws is eigenlijk gericht op alternatieve media die informatie verspreiden die ingaat tegen informatie van de reguliere media, waarvan de geloofwaardigheid in de publieke opinie steeds verder afneemt vanwege hun duidelijke vooringenomenheid. En anders dan men vaak hoort beweren, zal deze wet ook worden toegepast. Waarom zou de president de wet anders met zoveel volharding hebben doorgezet?

Lees verder

Postfascisme (2 en slot) Wat kan links leren uit het verleden?

Waarin onderscheiden de sterk groeiende extreemrechtse bewegingen in Europa, de VS en Brazilië zich van de klassieke fascistische beweging? En wat hebben zij gemeen? Deze actuele vragen beantwoordt historicus prof. Enzo Traverso van Cornell University in de VS uitvoerig in een interview (Jacobin, februari 2019) over zijn boek The New Faces of Fascism. Wij publiceren de onverkorte vertaling van dit interview in twee afleveringen.

In deze tweede aflevering gaat het over extreemrechts dat het gat opvult van de sociaal-democratie. Linkse bewegingen moeten zichzelf opnieuw uitvinden, maar ook een volstrekt andere inhoud brengen dan het rechtspopulisme. Bijvoorbeeld een andere houding jegens vluchtelingen, stelt prof. Traverso. De goede verstaander herkent in het interview ongetwijfeld ook elementen uit de Nederlandse situatie.

Traditionele waarden

U schrijft over het ‘doorbreken van het stilzwijgen’ rond openlijke uitingen van fascistische of extreemrechtse politieke entiteiten. U erkent daarbij dat extreemrechts in Europa enige legitimiteit heeft verworven door het gat op te vullen van de terrein verliezende sociaal-democratische partijen, maar lijkt tegelijkertijd een diepere kwestie aan de orde te stellen die raakt aan het idee van wat u een ‘regime van historiciteit’ noemt. Kunt u nader ingaan op het verband dat u legt tussen onze ‘democratieën zonder geheugen’ en de opkomst van extreemrechts?

Het postfascisme is een wereldwijd verschijnsel dat echter niet steeds dezelfde kenmerken heeft. Dit explosieve mengsel van nationalisme, xenofobie, racisme, charismatisch leiderschap, ‘identiteitspolitiek’ en verzet tegen globalisering kan verschillende vormen aannemen.

Lees verder

Postfascisme (1) Steunen de elites extreemrechts?

Waarin onderscheiden de sterk groeiende extreemrechtse bewegingen in Europa, de VS en Brazilië zich van de klassieke fascistische beweging? En wat hebben zij gemeen? Deze actuele vragen beantwoordt historicus prof. Enzo Traverso van Cornell University in de VS uitvoerig in een interview (Jacobin, februari 2019) over zijn boek The New Faces of Fascism. Wij publiceren de onverkorte vertaling van dit interview in twee afleveringen.

In deze eerste aflevering gaat het over rechtspopulistische retoriek, diverse vormen van racisme en het nationalisme dat het Europese financierskapitaal bedreigt. Anderzijds nemen rechtse regeringen steeds vaker de voorstellen van extreemrechts over, constateert prof. Traverso. De goede verstaander herkent in het interview ongetwijfeld ook elementen uit de Nederlandse situatie.

Elites zien zich bedreigd

De huidige debatten over fascisme en populisme verzanden vaak in semantiek. In The New Faces of Fascism gaat u anders te werk. U maakt zich meer zorgen over hoe die begrippen worden gebruikt in het publieke debat en wat ze kunnen onthullen over het ‘publieke gebruik van de geschiedenis’. Kunt u iets zeggen over de algemene inspiratie voor uw boek?

Interpretaties uit het verleden zijn niet los te zien van het huidige publieke gebruik. Ik ben geïnteresseerd in het analyseren van het fascisme, maar mijn werk is niet louter geschiedkundig en ook niet politiek ‘neutraal’. Ik maak bijvoorbeeld een onderscheid tussen fascisme en populisme: fascisme betekent het vernietigen van de democratie; populisme is een politieke stijl die verschillende en soms tegengestelde richtingen op kan gaan, maar meestal binnen een democratisch kader.

Lees verder