Naar een politiestaat met massa-aanhang?

Kees van der Pijl

Onverstoorbaar werkt men verder aan de invoering van een politiestaat, ook in Nederland. Op 10 februari 2017 debatteerde de Tweede Kamer over de omstreden sleepnet-wet. Van tevoren was al bekend dat de Wet op de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten, zoals de wet voluit heet, kan rekenen op steun van VVD, PvdA, CDA en SGP.

PvdA-minister Plasterk, eerder betrapt op leugens inzake het doorgeven van in Nederland afgeluisterde telefoongesprekken, is doodleuk aangebleven en verdedigt nu deze wet. Wie het vuile werk voor de Amerikanen en de NAVO opknapt, is politiek onschendbaar; zoveel is wel duidelijk.

De gevestigde partijen leggen zo de basis voor een politiestaat; vanaf uiterst rechts wordt er tegelijkertijd een massabasis voor gecreëerd. Op dinsdag 14 februari is de stemming in de Tweede Kamer, maar de buit is al binnen. Zal de Eerste Kamer nog een spaak in het wiel steken?

Het integraal opslaan van mails, telefoongesprekken en verkeer op sociale media door de veiligheidsdiensten AIVD en MIVD (in plaats van de communicatie van verdachten na toestemming van de rechter te traceren), zou nodig zijn om ‘jihadisten’ op te sporen. Hierbij worden ook de gegevens van alle andere bellers, mailers en ‘appers’ opgeslagen en aan bijvoorbeeld de Amerikaanse NSA doorgegeven.

Het handjevol lieden dat als jihadist in Nederland of in buurlanden zoals België tot gewelddaden zou kunnen overgaan, is echter beperkt. Gerichte opsporing en surveillance zijn daarom dus wel degelijk mogelijk.

Ook in Frankrijk heeft men hard gewerkt aan de politiestaat, en soms is dat gebeurd met een steuntje in de rug van de geheime diensten. Vooral als daders van terreuraanslagen hun identiteitspapieren in de auto achterlaten (bijvoorbeeld bij Charlie Hebdo of de Berlijnse kerstmarkt) en vervolgens niet gearresteerd maar doodgeschoten worden, is het goed zo’n zaak nog eens zorgvuldig uit te pluizen.

Met de in 2001 afgekondigde Oorlog tegen de Terreur zijn eerst in de VS en vervolgens in Europa de obstakels tegen het afluisteren en rechteloos maken van burgers grotendeels verwijderd. Niet het handjevol ‘jihadisten’, maar de bevolking als geheel wordt nu permanent in de gaten gehouden door een wijdvertakte zoekmachine die elk begin van serieuze oppositie kan signaleren. Ook de militarisering van de politie is met rasse schreden doorgevoerd.

Dat de georganiseerde misdaad met deze wet in de gaten moet worden gehouden, is natuurlijk slechts een excuus. Toen burgemeesters uit West-Brabant vorig jaar minister Plasterk van Binnenlandse Zaken in een brief waarschuwden dat zij niet langer het hoofd konden bieden aan de daar welig tierende grote misdaad, werd hun verzoek om extra middelen direct afgewezen. Zoek het maar uit!

Voorbeeld Trump

Welk groot gevaar in werkelijkheid dreigt, wordt in de VS geïllustreerd met de verkiezing van Trump. Hier zien we voor het eerst een tangbeweging, die de politieke signatuur van de Westerse samenlevingen fundamenteel kan gaan veranderen: enerzijds de verdieping van de politiestaat, sinds 2001 onder het aanroepen van het islamitische gevaar, en anderzijds de opkomst van rechts-populistische bewegingen van mensen die gemobiliseerd worden rond thema’s als … het islamitische gevaar.

Wat de politiestaat betreft heeft de FBI al vanaf de jaren 1920 het apparaat om de bevolking te surveilleren uitgebouwd tot wat in Turkije ooit de ‘deep state‘ is gedoopt: de schaduwstaat.

Bij grote sociale bewegingen kunnen de FBI en andere diensten door gericht geweld en preventieve detentie elke opstand in de kiem smoren. Grimmig dieptepunt daarvan was het uitmoorden van de zwarte beweging onder het COINTELPRO (het ‘counterintelligence programme’), aan het eind van de jaren zestig, toen ook Martin Luther King jr. onder moordenaarshand viel. Tegenwoordig moeten we denken aan Guantánamo Bay en de martelcentra van de CIA in onder meer Polen, Syrië en Roemenië.

Trump was de kandidaat van deze repressiemachine. De genadeslag is aan Hillary Clintons kandidatuur niet door ‘Russische hacks’ toegebracht, maar door … de FBI.

De massabewegingen die aan de schaduwstaat democratische legitimiteit verlenen, rukken op alle fronten op. Zo zijn de overwinningen van Trump en de Brexit begroet als een teken dat er ook in Europa grote veranderingen op til zijn: in ons land staat de éénmanspartij van Geert Wilders inmiddels op nummer één in de peilingen.

Volgens de Raad van State en de Autoriteit Persoonsgegevens is het wetsvoorstel van minister Plasterk in strijd met het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens. Maar daar heeft deze minister geen boodschap aan. Nog vóór de verkiezingen moet de wet doorgedrukt worden, want daarna zal Plasterk geen minister meer zijn en zal de PvdA niet meer in de regering zitten. Doodgemoedereerd doet vice-premier Asscher als lijsttrekker van de PvdA alsof hij met dit alles niets te maken heeft.

De stem van de PVV verdient hier onze bijzondere aandacht. Tweede Kamerlid Martin Bosma heeft al aangegeven, ondanks punten van kritiek ‘niet onsympathiek’ te staan tegenover deze wet. Want deze wet, die erdoorheen wordt gejast door Plasterk en de regeringspartijen plus christelijk rechts (CDA en SGP), zal de droom van Wilders om ooit met harde hand te kunnen regeren een stap dichterbij brengen.